Nieludzką Ręką Uczynione Święte Oblicze Pana Naszego Jezusa Chrystusa

Mandylion - Święte Oblicze

Tradycja utożsamia ikonę przedstawiającą Święte Oblicze Chrystusa z dwoma apokryficznymi wydarzeniami. W kościele zachodnim będzie to wydarzenie spotkania Jezusa i św. Weroniki, która w czasie drogi krzyżowej otarła twarz Jezusowi a ten w podzięce sprawił, iż odbiło się na chuście Jego Oblicze. Wschodni kościół utożsamia św. Oblicze z wydarzeniem, w którym to sam Jezus odbił swoje Oblicze na tkaninie i odesłał do chorego na trąd króla Abgara z Edessy. W Edessie płótno zamurowano w ścianie na wiele lat. Zostało odnalezione w 545 roku i przewiezione do Konstantynopola. Legenda głosi, że przed Płótnem z Wizerunkiem Chrystusa paliła się lampa (kaganek), który przez cały czas aż do dnia odkrycia nie zgasł. Cudowność Mandylionu miała potwierdzić jego pierwsza kopia, która jest cudowanie odbitym negatywem na płycie użytej do zamurowania płótna. Stąd w Ikonografii pojawiają się dwa sposoby przedstawiania św. Oblicza. Jeden z płótnem a drugi przedstawiający tylko twarz Chrystusa.

 

Mandylion nazywany jest obrazem „acheiropoite” – czyli obraz nie ludzką ręką uczyniony.  Jego cudownie powstała kopia, jest dla ikonografów potwierdzeniem prawdziwości i sensu ich pracy, a przede wszystkim potwierdzeniem,  że tradycja malowania ikon sięga czasów samego Chrystusa.

 

Ikona przedstawia Oblicze Chrystusa na tle zdobionego płótna. Oblicze otacza nimb (aureola) zwany krzyżowym. Ten rodzaj nimbu jest zarezerwowany w ikonografii tylko dla Chrystusa. Litery wpisane w krzyż to skrót Imienia Bożego z Księgi Wyjścia „Jestem który Jestem”. Dziewięć kresek wyznaczających krzyż ma znaczenie Dziewięciu Chórów Anielskich. Ikona opisana jest greckim monogramem opisującym Chrystusa IC XC.

 

Inne ikony Świętego Oblicza wykonane w pracowni: